Einde revalidatie

Afgelopen donderdag heb ik eindmeting gehad op revalidatiecentrum.
Ik was best nerveus want mijn tussenmeting resultaten was niet zo denderend. Nadat een van de begeleiders een opmerking maakte (in goede zin) ben ik daar over gaan nadenken.
Ik heb ‘s middags een slechte gewoonte ontwikkeld en die slechte gewoonte heb ik nu omgezet in goede gewoonte, namelijk wandelen. Sindsdien wandel ik praktisch elke middag, ook zelfs in de regen. Zelfs op de dagen dat ik training had, ging ik op uit in de middag. Het zit er nu zo in gebakken blijkbaar.
Afgelopen zaterdag en zondag heb ik op beide dagen zelfs een uur gewandeld. Het is geen moeten meer maar een ontspannend activiteit. Als het helemaal in mijn systeem zit dan kan ik op regenachtige dagen gerust overslaan als ik echt geen zin heb of als het met bakken naar beneden kom.

Maar toen is die knop opgegaan en ben ik in 6 weken tijd er tegen aan gegaan. Waarom niet in de eerste zes weken? Ik kan blijkbaar niet op alle fronten tegelijk werken. Maar gaandeweg werden de oefeningen gemakkelijker en thuis ging dat ook gemakkelijker, daardoor is er blijkbaar ruimte gekomen in mijn hoofd om andere zaken aan te pakken. En blijkbaar heb ik het erg goed aangepakt.

De cijfers waren positief, ik ben afgevallen, conditie is stukken beter, mijn spieren en balans zijn ook verbeterd. Natuurlijk ben ik niet 100% beter en dat zal ik ook nooit worden. Zo realistisch was ik wel toen ik met dit programma startte.
Maar ik weet nu duidelijker waar de problemen zitten en wat ik aan kan doen. En ik heb nu gezonder levensstijl, wat ik heel graag wilde en lang op zoek naar was. Een levensstijl waar ik mij prettig bij voel.

Ik zal nooit lang achter mijn laptop/bureau kunnen zitten. Dat is en blijft een probleem. Want slijtage in mijn rug kunnen zij niet verhelpen. Dus ik zal altijd daar rekening mee moeten houden en met wekker werken. Want soms ben ik zo verdiept in wat ik doe, waardoor ik weer te lang zit. Pijn in mijn rug zal altijd blijven maar het is niet meer continue aanwezig. Ik moet er voor zorgen dat de spieren in mijn rug en buik sterk blijven. En zal toch met enige regelmaat even naar fysiotherapeut moeten om weer wat los te maken.

Wat duidelijk naar voren is gekomen dat ik continue probleem heb met stabiliteit vanuit mijn heupen/bekken. Daar zal ik altijd aan moeten blijven werken. Dus ik heb ook zo gymbal waar ik oefeningen mee kan doen en vandaag komt een soort balansboard. Maar zo eentje die zij bij de revalidatie ook gebruiken. Het is prijzig maar ik kan daardoor wel mijn stabiliteit en spieren rondom dat gebied trainen en tegelijkertijd mijn bovenbeenspieren. Want als ik die ook niet bijhoud verzwakken ze in no-time.

Kortom, aantal dingen zullen voor mij nooit vanzelfsprekend zijn en gaan. En dat zijn dingen waar ik voor de rest van mijn leven aan moeten blijven werken. En pijnvrij ben ik al jaren niet en zal ook nooit pijnvrij zijn, maar het is acceptabel.
Ik heb heel veel winst behaald met de revalidatie, meer dan ik had durven te hopen. En nu is het aan mij om door te zetten en door te gaan.

©Plien 2015

Citaat op maandag

‘Bitterheid geen goede vorm van verdriet is. Verdriet heeft zijn eigen plaats, maar bitterheid dringt een wond binnen en gaat rotten. Langzaam, beetje bij beetje, sluit het je af. En uiteindelijk ben je in wezen dood, hoewel je verder leeft.’

‘De brand van Istanbul’ Jason Goodwin