Vragen aan… Kind Kind

wendel en dennis kindIn 2001 beginnen Dennis en Wendel hun carrière met de oprichting van een internetbedrijf, waaronder verschillende nieuwssites vielen. Bijna tien jaar lang hielden zij zich bezig met het brengen nieuws over mode, kunst, uitgaan en design, met een enthousiast redactieteam in het hart van Amsterdam. Na de verkoop van de sites hebben Dennis en Wendel bijna 3 jaar ieder hun eigen carrière pad gevolgd, Dennis o.a. als algemeen directeur bij een uitgeverij in kunstboeken, Wendel had haar eigen marketing bureau. De passie voor kunst en schrijven maakte dat ze in de avonduren en op vrije dagen, samen aan het boek werkten. Het project nam met de tijd steeds grotere vormen aan, met als eindresultaat dit geweldige boek.

Ik heb ‘Secret Scouts en de verloren Leonardo’ van Kind Kind gelezen. Na aanleiding daarvan heb ik haar paar vragen per e-mail gestuurd. Wil je weten wat secret scoutsik van het boek vond, lees dan mijn recensie over het boek.

1. Hoe is het om samen een boek te schrijven?
Omdat we allebei een nogal rijke fantasie hebben is het fantastisch om daar ook actief iets mee te kunnen doen. We hebben daardoor altijd wel iets samen te bespreken. Allerlei voor andere mensen meestal onopvallende details, zijn voor ons al aanleiding om over na te denken en te bespreken of we dat in het verhaal kunnen verwerken; een gek loopje van iemand op straat, exotisch fruit bij de groenteboer, een bericht in de krant over een gestolen schilderij. Dat maakt het ontzettend leuk.

2. Kunnen jullie vertellen hoe dat te werk gaat, samen een boek schrijven? Verdelen jullie dan de taken en dergelijke?
In het allereerste begin van het proces hebben we samen de grove verhaallijn bedacht. Toen zijn we research gaan doen, daar is heel veel tijd in gaan zitten omdat de feiten natuurlijk echt helemaal moeten kloppen. Naar aanleiding van de research kwamen ook weer punten naar voren die het verhaal automatisch een nieuwe wending gaven. We hebben zelfs een moodboard gemaakt van sferen en locaties, zodat we zeker wisten dat we precies dezelfde beelden voor ogen hadden bij het schrijven. Pas toen we tevreden waren over de grove lijn, de feiten klopten en we enkele details hadden ingevuld zijn we gaan schrijven. Dennis schreef over het algemeen vooruit, Wendel volgde met details, vulde aan of schrapte juist overbodige passages.

Tijdens het proces hebben we steeds allerlei mensen laten proeflezen. In het begin 5 leerlingen uit groep 8 van de Gooische School en 5 volwassenen o.a. een psycholoog, een huismoeder en een kunsthistorica. Dit leverde heel verschillende feedback op rond details, maar allemaal waren ze meteen heel enthousiast over de verhaallijn. Enkele details hebben we aangepast naar aanleiding van de feedback. Toen hebben we het aan groep 7 & 8 van de Gooische School laten lezen. Ze hadden slechts een week om het te lezen. Toen we de klas inliepen voor de eindbespreking stonden ze op de banken zo enthousiast waren ze! Ze begonnen zelfs over wanneer de verfilming klaar zou zijn! Geweldig, vooral ook omdat het boek naast dat het een heel spannend verhaal is ook stiekem echt heel informatief is!

3. Hoe zijn jullie op het idee gekomen om Leonardo da Vinci in het boek te verwerken?
We hadden al heel lang het idee, vanwege onze gezamenlijke voorliefde voor kunst en geschiedenis, om als we ooit een boek zouden gaan schrijven, daar kunst in te verwerken. We hadden eigenlijk een andere kunstenaar voor ogen, maar in de loop van ons onderzoek stuitten we steeds vaker op eigenaardigheden rond Leonardo Da Vinci. Daar hadden we op een bepaald moment zoveel ideeën bij, dat het verhaal om die merkwaardigheden heen is geschreven. Als je gaat graven in de geschiedenis kom je echt veel vreemde onopgeloste vraagstukken tegen, wat dat betreft zouden we nog wel honderd verhalen kunnen schrijven.

4. Hoe hebben jullie het materiaal verzameld voor je boek, vooral over Leonardo da Vinci?
Allereerst is internet een geweldige bron. Van Wikipedia tot vreemde filmpjes van mensen over ufo’s in oude kunstwerken, alles hebben we doorplozen. Daarnaast heel veel boeken over Leonardo Da Vinci, maar ook over de renaissance en andere prominente tijdsgenoten.

Dennis en Wendel, bedankt dat jullie de tijd hebben willen nemen om de vragen te beantwoorden.

©Plien 2013

Auteurs foto van http://www.secretscouts.com
boekcover van goodreads.com

Vragen aan: Marelle Boersma

Marelle-BoersmaMarelle Boersma heeft 7 thrillers geschreven. Zij is moeder van twee jongens en woont in Wageningen. Marelle schreef al in haar jonge jaren maar ze heeft nooit serieus nagedacht om een schrijfster te worden. Marelle schrijft vooral over verborgen leed, zoals mantelzorg, jeugdzorg. Zij is vorig jaar benoemd tot een Vaandeldrager van het Oudernetwerk Jeugdzorg.
Daarnaast schrijft zij ook wekelijks een column voor Libelle.nl.
Verder geeft zij lezingen over het schrijverschap. Wil je meer meer over haar lezen, ga dan naar haar website  www.marelleboersma.nl

moederzielIk heb ‘Moederziel’ van Marelle Boersma gelezen. Na aanleiding daarvan heb ik haar paar vragen per e-mail gestuurd. Wil je weten wat ik van het boek vond, lees dan mijn recensie over het boek ‘Moederziel’.

Wat beweegt je om boeken over verborgen leed te schrijven?
Er zijn veel misstanden om me heen die mij raken, en juist die emotie heb ik nodig om te kunnen schrijven. De wereld is soms zo hard, waarom zou ik dan verder zoeken dan de hoek van de straat? Ik denk dat juist de onderwerpen dichtbij voor veel mensen herkenbaar zijn of juist onvoorstelbaar. Dat dit echt gebeurt… verzuchten mensen vaak. Tja, vaker dan je denkt. Helaas.

Daarnaast houd ik niet van overmatig geweld, veel bloed of een groot aantal lijken. Natascha van der Stelt beschreef dit mooi over ‘Moederziel’: ‘Bewonderenswaardig zoals Marelle Boersma een goede spannende psychologische thriller weet te schrijven vanuit het dagelijks leven van gewone mensen zonder hoofdrollen voor politie, lijken en forensisch onderzoek.’ Het is fijn als een recensente dit ziet.

Waarom hebt je voor het boek ‘Moederziel’ mantelzorg als uitgangspunt gekozen en dat deze zorg door haar dochter wordt gegeven?
De moeder-dochter band vind ik altijd heel speciaal. Omdat je vaak zoveel lijkt op je moeder, komt haar gedrag ook heel dichtbij. Veel mensen herkennen vooral de slechte eigenschappen, en dat kan snel irritaties opleveren. Vandaar dat ik voor de dochter gekozen heb om de zorg te verlenen, want in een thriller ga ik altijd op zoek naar emotionele grenzen.

Op wat voor manier hebt je onderzoek gedaan voor het boek ‘Moederziel’?
Helaas is een deel eigen ervaring. Ik heb een aantal weken met veel rugpijn plat op bed moeten liggen, waarbij de rand van het bed al een onneembare vesting was. En ook de telefoon, die op minder dan 2 meter afstand stond, was onbereikbaar voor mij. Ik voelde me zo afhankelijk, het is vreselijk als je de eigen regie over je leven kwijtraakt. Een goede vriendin zei tegen me: ‘zelfs uit deze ellende weet jij vast weer inspiratie te halen.’

Daarnaast heb ik contact gehad met een vrouw wiens moeder ms heeft. Zij heeft me informatie gegeven over de ziekte, maar ze heeft me ook de kant van de dochter laten zien. Want wat doet het met een kind als je moeder chronisch ziek is?

Hoe kiest je thema’s voor het boek, zoals nu voor het boek ‘Moederziel’, mantelzorg, persoonsgebonden budget en het ziekte MS?
Heel intuïtief. Soms komt er zomaar een onderwerp binnenzeilen en elk idee schrijf ik op. Maar de laatste tijd krijg ik ook steeds vaker mailtjes van lezers met dingen die ze zelf hebben meegemaakt, en zeker als dat een onderwerp is dat dicht bij de ‘gewone mens’ ligt (wie dat dan ook is…) dan kan het zijn dat het idee zich gaat nestelen in mijn hoofd. Pas als het gaat broeien, weet ik dat ik daarover ga schrijven. Het is een gevoel. Zo ben ik voor mijn volgende boek door iemand benaderd op twitter: ‘ik ken een vrouw die vele jaren gestalkt is, is dat geen mooi onderwerp voor jou?’ Die kwam direct binnen…

Ik lees op jouw website dat het volgend boek op een ander manier wordt geschreven, door middel van interactie met de lezers. Wat moet ik me daar bij voorstellen? Hoe gaat dat te werk?
Ja, dat is een heel leuk proces. Ik schrijf een interactieve thriller, en dat begon met het proces van het onderwerp kiezen. Dat is uiteindelijk ‘stalking’ geworden. Verder zijn er polls waar iedereen mag stemmen op een naam van mijn hoofdpersonage, of voor de locatie waar het verhaal zich af gaat spelen. Maar ook leg ik mijn lezers vragen voor hoe zij zouden reageren als ze zich in een bepaalde situatie zouden bevinden. Op die manier kan iedereen meedenken, en zelfs als ze dat willen een stukje meeschrijven aan mijn 8ste boek. Omdat ik de enige ben die het complete overzicht behoud, ligt de uiteindelijke beslissing natuurlijk bij mij, daar ben ik dan wel weer eigenwijs genoeg voor. Maar ik kan nu al zeggen dat bijvoorbeeld de keuze voor de locatie, de Veluwe, in het begin door een van mijn lezers is aangedragen. Hierdoor veranderde alles. En deze keuze blijkt een immens effect te hebben op het verloop van mijn verhaal.

Maar ook als je niet mee wilt denken, kun je ook alleen maar meelezen. Ik geef iedereen zo een uniek kijkje in de thrillerkeuken. Nieuwsgierig? Denk en lees mee op: http://schrijfeenthriller.wordpress.com/

Marelle, bedankt dat je de tijd hebt willen nemen om de vragen te beantwoorden.

Ik wil ook Ilse Karman van de uitgeverij De Crime Compagnie bedanken voor de medewerking.

©Plien 2013