Recensie ‘De oceaan aan het einde van het pad’ van Neil Gaiman

de oceaan aan het einde van het padWaar gaat het boek over
Na de begrafenisdienst keert een man terug naar de buurt waar hij was opgegroeid. Het huis bestaat niet meer, maar het huis waar zijn jeugdvriendin Lettie heeft gewoond nog wel.
Zodra hij het erf oploopt wordt hij overspoeld door herinneringen. Herinneringen die hij ver weg in zijn geheugen had verstopt. Zijn herinneringen nemen hem mee naar het verleden, naar de tijd toen hij zeven was. Toen had hij een wonderbaarlijke avontuur meegemaakt.

Wat ik ervan vond
Ik ben bekend met de boeken van Neil Gaiman. Ook met dit boek heeft hij mij gemakkelijk mee kunnen nemen naar een wonderbaarlijke wereld. Wat lijkt alles gewoon totdat iets dat klein is, verandert in iets groots en dat zet het leven op zijn kop.

Ik vond een groot deel van zijn personages wat oppervlakkig, maar het draait vooral om Lettie en de zevenjarige jongen. En die waren niet oppervlakkig. Wel heb ik dit boek met andere ogen gelezen dan gewoonlijk. Hij gaf in zijn voorwoord aan dat het toch gebaseerd is op zijn eigen leven met enkele afwijkende aspecten. De jeugd van de verteller uit dit boek is niet dezelfde persoon als Neil Gaiman, maar hij woonde wel in dezelfde wijk als waar Neil opgroeide, las dezelfde stripboeken, keek naar dezelfde tv-series en las dezelfde soort boeken.

‘Hij verbaasde zich over dezelfde dingen als ik en keek op dezelfde manier naar volwassenen als ik.’ ( blz. 8)

Nu en dan voelde ik zijn eenzaamheid. Helemaal, toen geen enkel kind op zijn verjaardag kwam, maar toch voelde hij zich niet eenzaam.

‘Uiteindelijk waren het niet mijn vriendjes niet. Het waren gewoon kinderen met wie ik naar school ging.
Als ik al vriendjes maakte, ging dat uiterst langzaam.
Ik had mijn boeken, en nu had ik ook mijn poesje.’ (blz. 27)

Neil beschrijft dingen die ik gemakkelijk voor geest kan halen.

‘Het gezicht was gerafeld en de ogen waren diepe gaten in de stof. Er zat niets achter, er was alleen een grijs, zeildoeken masker, veel groter dan ik me had kunnen voorstellen, helemaal gescheurd en opengereten, dat wapperde in de stormachtige windvlagen.’ (blz. 73)

Volgend citaat vond ik erg mooi en waar ook.

‘Volwassenen volgen paden. Kinderen verkennen. Volwassenen nemen er genoegen mee dezelfde weg te bewandelen, honderden of duizenden keren; misschien komt het bij de volwassenen niet op om het pad te verlaten, onder de rododendrons te kruipen, plekjes tussen de schuttingen op te zoeken.’ ( blz. 98)

Ik vind het soms jammer dat je op de weg naar volwassenheid iets van dat kinderlijke verliest. Dat wij, volwassenen, niet meer gewoon spontaan op de knieën gaan en om torretjes te bewonderen. Of heerlijk hardop gaan juichen als er iets goed is gegaan. Het is allemaal zo vanzelfsprekend geworden, maar is het wel vanzelfsprekend?

Maar dan krijg ik, als ik verder lees, toch hoop.

‘Volwassenen zien er aan de binnenkant ook niet als volwassenen uit. Vanbuiten zijn ze groot en onnadenkend, en ze weten altijd wat ze doen. Vanbinnen zien ze er net zo uit als ze altijd hebben uitgezien, toen ze net zo oud waren als jij nu. De waarheid is dat er helemaal geen volwassenen bestaan. Niet één, op de hele wereld niet.’ (blz. 178)

Hij schrijft vaak in korte zinnen waardoor het lekker wegleest. Een heel enkele keer deed hij mij denken aan Roald Dahl, vooral als hij het over slechterik Ursula Monkton heeft.

Tot slot
Ik heb er van genoten. Het boek leest gemakkelijk weg en op sommige momenten zet het boek je aan het denken.

Nogmaals heeft Neil Gaiman bewezen dat hij een grote fantasie heeft en dat mooi kan omzetten in geschreven taal.

Auteur:
Neil Gaiman

Vertaald door:
Ton Heuvelmans

ISBN:
978-90-225-6868-2               

Oorspronkelijke titel:
The Ocean at the End of the Lane

Titel:
De oceaan aan het einde van het pad            

Uitgave:
Hardcover, 280 pagina’s

Uitgever:
Meulenhoff Boekerij bv

Genre:
Roman, fantasy     

Verschenen:
2013

 ©Plien 2014

Advertenties

3 thoughts on “Recensie ‘De oceaan aan het einde van het pad’ van Neil Gaiman

  1. Je hebt er weer een prachtige recensie van gemaakt! Nooit aan gedacht om voor uitgeverijen te gaan schrijven?
    Groetjes Kakel

  2. Pingback: Gelezen in augustus | Met mijn neus in een boek

  3. Ik denk niet echt dat het mijn genre boek is maar jij hebt er een mooie en leuke recensie van gemaakt!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s