Recensie ‘Ilium’ van Dan Simmons

iliumWaar gaat het boek over
In de 40ste eeuw wordt vanaf Olympos Mons op Mars de strijd bij Troje in de gaten houden. Omdat zij meer achtergrond informatie nodig hebben, hebben zij Thomas Hockenberry weer tot leven gebracht. Hij was een ‘Ilias’-deskundige uit onze tijd en moet nu het verloop van de strijd vergelijken met die zoals die door Homerus is beschreven in de ‘Ilias’.
Maar dan krijgt hij een nieuwe opdracht waar meer risico’s aan vast zitten.

Het verhaal gaat ook over Harman, die in zijn laatste jaar van zijn leven zit. Want de mensen in de 40ste eeuw worden namelijk niet ouder dan 100 jaar. Maar hij accepteert dat niet. Dan gebeurd er iets waardoor hij zijn einde zou kunnen veranderen. Samen met Ada, Hannah en Daeman gaan ze op avontuur. Het avontuur waar ze hun leven op het spel zetten en dingen leren die ze nooit hebben hoeven te leren.

Dan heb je ook nog Mahnmut, een zelfdenkend machine. Hij krijgt met nog drie anderen een opdracht. Ze moeten uitzoeken wat de kwantumflux veroorzaakt bij Mars. Na een aanval blijven alleen Mahnmut en zijn vriend Orphu van Io over.

Wat ik ervan vond
Ik probeer me te herinneren wanneer ik ooit een sciencefiction heb gelezen… Ergens heel ver weg in mijn geheugen komt iets vaags in beeld, maar ik kan het net niet dichterbij halen. Ik weet dat ik ergens in het verre verleden sciencefiction heb gelezen, maar nu ga ik toch weer twijfelen. Dus dit zou mijn eerste ervaring kunnen zijn met het lezen van sciencefiction. En wat vond ik ervan?

In het begin vond ik het erg verwarrend. Want het begon over Olympos, Troje, de Goden en namen uit de tijd van Troje. Maar die Thomas is een man uit onze tijd en het verhaal speelt zich af ergens in de verre toekomst. Hoe verwarrend kan het zijn?

Maar gaandeweg begon ik het steeds meer te begrijpen en toen begon ik me af te vragen, wat hebben die drie groepen met elkaar te maken? Dus ik bleef maar doorlezen, ik wilde weten wanneer hun paden elkaar zouden kruizen?

Alle belangrijke personages hebben diepgang maar ik vond dat Mahnmut en Orphu van Io de meeste diepgang hadden, terwijl ze een soort robot/android zijn. Hun eerste contact liep via de mail. Daar filosofeerden zij over Shakespeare en Proust.

Tijd is iets anders dan herinnering, mompelde Mahnmut over hun privé-lijn, bijna in zichzelf. Maar valt de herinnering ooit te scheiden van de tijd?‘ (blz. 123)

Ik vond die twee ook de meest dynamische van de hele groep, met hier en daar heerlijke humor.

”Lees je je sonnetten?’ vroeg Orphu.
Mahnmut sloeg het boek dicht. ‘Hoe wist je dat? Ben je telepathisch geworden nu je je ogen kwijt bent?
‘Nog niet’, bromde de Ioniër. Orphu’s grote kreeftenschaal was op het dek vastgesjord, tien meter van waar Mahnmut zat, vlak bij de boeg. ‘Maar soms kun je heel literair zwijgen, dat is alles.” (blz. 326)

Hoofdstuk 63 vond ik langdradig, alle opsommingen van goden en personages die het gevecht met elkaar aangingen. Die bladerde ik dus snel door.

‘Vlak bij Hector staat de trouwe broer van de Trojaanse opperbevelhebber, Deiphobos, die het gezag voert over een elitekorps van tienduizend speerwerpers. Niet ver bij hem vandaan heeft Aeneas zijn lot in eigen hand genomen, niet langer onderworpen aan de Schikgodinnen. Achter Aeneas ‘contingent wacht de nobele Glaukos.’ (blz. 615)

Wat ik soms lastig vond om te volgen, was het technische gedeelte. Kwantumflux, proxnet, farnet, quantumteleportatie, quatummechanica en zo zijn er meer van die kreten. Tja… ik heb daar geen enkel verstand van. Wat wel in het begin even verwarrend was toen ze het over faxen hadden. Blijkbaar betekent faxen in het boek wat anders dan onze betekenis van faxen. In het boek betekent het verplaatsen van personen, van de ene locatie naar de andere.

Tot slot
Na een verwarrend begin heb ik uiteindelijk van het boek genoten. Ik vind het toch wel knap hoe een auteur toch iets uit het verre verleden met heden en toekomst kan verweven. Zoals het verhaal over Troje (verleden), Hockenberry (heden) en de rest (toekomst).

En doordat er nu en dan heerlijk sarcastisch humor in verwerkt is, wordt het lezen leuker gemaakt. Ik houd wel van dat soort humor.

Ik denk dat dit toch wel een aanrader is voor sciencefiction liefhebbers.

Auteur:
Dan Simmons
Vertaald door:
Jan Smit
ISBN:
90 245 4668 0
Oorspronkelijke titel:
Ilium
Titel:
Ilium
Uitgave:
Hardcover, 639 pagina’s
Uitgever:
Uitgeverij Luiting ~ Sijthoff B.V.
Genre:
Sciencefiction
Verschenen:
2005

©Plien 2014

Advertenties

2 thoughts on “Recensie ‘Ilium’ van Dan Simmons

  1. Pingback: Gelezen in juli | Met mijn neus in een boek

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s