Recensie ’12 jaar slaaf’ van Solomon Northup

12 jaar slaafTitel: 12 jaar slaaf
Oorspronkelijk titel: Twelve Years a Slave
Auteur: Solomon Northup
Vertaald door: Leen van den Broucke, Inge Kok, Arjaan van Nimwegen en Thijs van Nimwegen
ISBN: 978 90 254 4360 3
Genre: Waargebeurd, Roman
Uitgever: Uitgeverij AtlasContact
Uitgave: Pocket, 318 pagina’s

Het boek heb ik ontvangen van uitgeverij AtlasContact.

Op achterkant
Solomon Northup, 1808 als vrij man geboren in New York, wordt in 1841 ontvoerd en in het Zuiden verkocht als slaaf. Twaalf jaar lang werkt hij op plantages in Louisiana, vaak onder de meest wrede omstandigheden, altijd in de hoop zijn vrijheid terug te winnen. In 1853 komt Northup eindelijk vrij. In dat zelfde jaar verschijnt 12 jaar slaaf, zijn eigen aangrijpende relaas van zijn gevangenschap in een van de donkerste periodes uit de Amerikaanse geschiedenis. Het boek slaat direct in als een bom en opent vele Amerikanen de ogen voor de onmenselijkheid van het slavernijsysteem.

Mijn mening
Het is een duidelijk, helder verhaal. Soms heb ik het idee dat Solomon Northup afstand heeft genomen van zijn gevoelens om dit verhaal helder te kunnen beschrijven. Misschien juist daardoor is het een aangrijpend verhaal.

Tijdens het lezen denk ik soms, ik lees een roman tot ik er even bij stil sta en bedenk, nee dit is waargebeurd. Dan slaat de schok toe, dat iemand dat een mens, een medemens kan aandoen. Dat ze daadwerkelijk denken dat ze beter zijn dan de gekleurden. Dat de gekleurden geen gevoelens hebben. Altijd heb ik me wel afgevraagd, waarom zijn ze niet in opstand gekomen? Er wonen meer gekleurden bij elkaar dan blanken. Maar dan lees ik dit boek en begrijp dat angst groter is dan vrij willen zijn.

‘Sommigen vertelden over hun brandende verlangen om te ontsnappen en vroegen me naar de beste manier. De angst voor straf, die zoals ze wisten op hun gevangenneming en terugkeer zou volgen, was echter in alle gevallen genoeg om hen van het experiment te weerhouden.’

Omdat Solomon een vrije man is, kan hij het ook niet begrijpen. Tot hij het zelf heeft ervaren en die angst heeft geproefd.

‘Ik wist er te weinig van of was misschien te onafhankelijk om in te zien hoe iemand genoegen kon nemen met het verwerpelijke leven van een slaaf.’

Algauw wordt het duidelijk waarom hij niet naar voren kan stappen om te zeggen dat ze een misdaad hebben begaan. Het kan zijn leven kosten. Want degenen die hiervan weten, weten dat er een straf is het ontvoeren van vrije gekleurde mensen om die vervolgens in het Zuiden te verkopen als een slaaf. Hij houdt zijn mond omdat hij wordt bedreigd. Dat blijkt in zijn gesprek met een ander man.

‘Hij was opgepakt in Fredericksburg zonder vrijheidspapieren, gevangengezet en geslagen tot hij net als ik had geleerd dat het raadzamer en verstandiger was te zwijgen.’

Wat ook erg opvallend is, zijn de heldere beschrijvingen van Solomon. Niet alleen over omgeving en dergelijke maar ook over de verwerking van een herinnering.

‘Ik keek in de aangewezen richting, en toen mijn ogen op zijn gelaat rustten, verdrongen talloze beelden zich in mijn hoofd, een stortvloed van bekende gezichten – dat van Anne en de lieve kinderen, dat van mijn oude, overleden vader –, alle voorvallen en vriendschappen uit mijn kindertijd en jeugd, alle kameraden uit vroegere, gelukkiger tijden verschenen en verdwenen, flitsten op en vervaagden als schimmen voor mijn geestesoog, totdat ik eindelijk de perfecte herinnering aan de man terugkwam.’

Het boek is zeker een eyeopener! Ook al hoor en lees ik er veel over, maar het is toch anders wanneer je een boek leest van iemand die dat zelf heeft meegemaakt. Het geeft je zoveel inzicht in hoe het er daadwerkelijk aan toe ging. Wetende dat er nu ergens op de wereld nog steeds slaven zijn en dat dat in deze tijd nog mogelijk is. Het is ook voor het eerst een boek waar ik veel papiertjes tussen de pagina’s heb gedaan. Zoveel citaten, stukjes dat ik wil benoemen. Maar dan wordt deze recensie wel erg lang.

Het is gewoon een boek dat je echt moet lezen.
Nu begrijp ik ook wat Bianca Stigter bedoelt met ‘Tegenwoordig heb je een film nodig om een boek te lezen.’ Hoewel ik de film niet heb gezien, is het soms nodig om een boek als dit onder een groot publiek te brengen.

Ik wil afsluiten met een citaat dat toch wel is blijven hangen,

‘Het was beslist moeilijk te bepalen wie ik het meeste moest vrezen: de honden, de alligators, of de mensen!’

©Plien 2014

Advertenties

8 thoughts on “Recensie ’12 jaar slaaf’ van Solomon Northup

  1. Wauh Paulien… Ik heb het boek niet gelezen maar wel de film gezien… Je maakt met deze recensie mij wel nieuwsgierig naar het boek zelf… Denk dat ik hem toch óók nog wil lezen. Meestal doe ik het andersom, eerst het boek en dan pas de film als die er is… Bedankt Paulien voor je mening.
    Doortje

  2. Nee, ik had ook nooit van gehoord. Maar juist in dit geval was een film nodig om het boek bekend te maken.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s