Recensie ‘Wieg me zachtjes’ van Judith Kelly

wieg me zachtjesTitel: Wieg me zachtjes
Originele titel: Rock me gently
Auteur: Judith Kelly
Vertaald door: Elisabeth Franci
ISBN: 9032509713
Genre: Autobiografie
Uitgever: Uitgeverij De Kern
Uitgave: Pocket, 272 pagina’s
Verschenen: 2005

Op achterkant
Midden jaren vijftig belandt Judith Kelly, na haar vaders overlijden, in een Engels katholiek weeshuis. Haar moeder gaat intussen op zoek naar een geschikte woonplaats voor haarzelf en de achtjarige Judith.
De nonnen bij wie Judith wordt achtergelaten, zijn verre van liefdevol en voeren een psychologische terreur over de meisjes, die zij bovendien regelmatig mishandelen. Het leven van Judith en de anderen is een hel waaruit ze niet kunnen ontsnappen.
Weken worden maanden, maanden jaren, en Judith hoort nog steeds niets van haar moeder. Onbegrip wordt machteloosheid. Ze wordt dikke vriendinnen met Frances, op wie de dagelijkse ellende en de daden van de nonnen merkwaardig weinig invloed lijken te hebben. Des te schokkender is haar tragische lot bij de nonnen: gebeurtenissen die Judith nooit meer zal kunnen vergeten.
Jaren later raakt zij in een kibboets bevriend met een slachtoffer van de Jodenvervolging. Met deze wederzijdse herkenning van leven in angst, begint voor Judith de verwerking van haar traumatische jeugd, die haar uiteindelijk terugvoert naar het weeshuis, naar een confrontatie met het verleden.

Mijn mening
Intrigerend boek. Ik blijf nog steeds over verbazen dat zoiets mogelijk was, dat het gebeurde. Gewoon het feit dat de nonnen zo konden zijn! Nu ik over al die verhalen lees in de kranten en dergelijke, is het verbazingwekkend dat het zoiets kon gebeuren. Vooral kinderen die nog ouders hebben, stellen hun vertrouwen in de kerk en verwachten dat soort dingen niet gebeuren in de kerk. En die dan nog jarenlang door de kerk ontkend worden.
Het boek geeft goed weer waarom bepaalde kinderen bepaalde keuzes maken. Het trieste ervan is dat Judith de enige is die nog een ouder heeft en toch niet op haar moeder kan rekenen. Bewondering hoe de kinderen gezamenlijk proberen zich erdoor heen te slaan. Maar dat is voor sommige niet genoeg. Hoe overleef je in zo weeshuis? Hoe kan je dan nog in God geloven? Hoe kom je daar over heen?

20 jaar later verwerkt Judith eindelijk haar jeugd, krijgt hulp vanuit een onverwachte hoek. Eindelijk kan dan zij dingen loslaten en van het leven genieten. Daardoor vraag ik me af, hoeveel mensen lopen er rond die niet van hun leven hebben kunnen genieten door wat de kerk hun heeft aangedaan.

Het boek was goed geschreven maar ik was er niet helemaal door geraakt. Ik was er wel stil van maar het bleef op een bepaalde manier afstandelijk. Het was wel intrigerend om een inside story te lezen en wat het met Judith heeft gedaan. En dat zij het pas 20 jaar later eindelijk los kon laten. Dat was het trieste ervan, haar hele jeugd was verpest door de gebeurtenissen van die vier-vijf jaren die zij in het weeshuis had gewoond.

Uiteindelijk probeert zij dingen te accepteren en door te gaan.

‘Je moet het leven nemen zoals het komt.’

Ik weet niet of ik dit boek ooit nog een keer zou willen lezen, maar ik heb er geen spijt van dat ik het gelezen heb. Het ligt denk ik aan haar stijl van schrijven die mij niet zo aanspreekt. ijk was, dat het gebeurde.

©Plien 2013

boekcover van goodreads.com

3 thoughts on “Recensie ‘Wieg me zachtjes’ van Judith Kelly

  1. Ik heb dit boek in 2010 gelezen, en ik weet nog dat ik het ook met veel verbazing gelezen heb. Toch is het een boek wat ik zeker voor de tweede keer zou kunnen lezen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s