Recensie: ‘Dochter van het woud’ van Juliet Marillier

Titel: Dochter van het woud
Originele titel: Daughter of the forest
Auteur: Juliet Marillier
ISBN: 9024538734
Genre: Fantasy
Uitgever: Uitgeverij Luitingh-Sijthoff.
Uitgave: Pocket, 576 pagina’s
Verschenen: 2001

Auteur
Juliet Marillier is een historisch fantasy-schrijfster die nu in Australië woont. Zij is geboren in een dorp in Nieuw-Zeeland. In het dorp waar veel Schotse emigranten wonen. Zodoende is zij opgegroeid met Keltische mythes en muziek. Het is niet verwonderlijk dat zij geïnspireerd raakte om verhalen te gaan schrijven. Zij heeft aardig wat boeken geschreven. Voor een overzicht van haar boeken kan je hier zien.
‘Dochter van het woud’ is het eerste deel van trilogie ‘De Zeven Wateren’.

In het kort
Diep in het woud in Ierland is er een vesting Zeven Wateren. Daar woont heer Colum met zijn zes zonen en een dochter. Heer Colum gaat na zoveel jaren weer trouwen. Vrouwe Oonagh betovert de jongens en alleen hun zusje kan hun uit de betovering halen. En zo valt het familie uitelkaar. De weg die Sorcha moet volgen is niet gemakkelijk.

Verhaal/setting/omgeving
Het verhaal speelt af in oud Ierland en Engeland. Er heerst een strijd tussen beide landen om de Eilanden die Engeland van Ierland heeft veroverd.
Ierland is een land dat is vervuld met mythes, legendes en hun geloof in het ongeziene is heel sterk. Zoals de Feeën, ook al kunnen velen ze niet zien, maar ze geloven er wel in. Ze hebben grote eerbied voor de natuur en neemt het zoals het komt. Ze geloven ook dat wat er gebeurt voorbestemd is, alleen je hebt wel een keuze hoe je daarmee omgaat. Maar je kunt je lot niet ontlopen. Ze hebben nog eerbied voor oude tradities. In het boek komt Ierland over als een ruig land, vol met bossen.
Engeland is een land waar mensen wonen die wel het land respecteren maar langzaam de oude tradities vergeten. Waar langzaam christendom overheerst. Al komt dat niet heel erg sterk naar voren in het boek. Ze zijn wat statiger in hun gedrag en emoties ten opzichte van het Ierse volk.  Hun land komt in dit boek minder ruig over. Is meer een boerenland met een bos hier en daar.

Personages
Sorcha is het hoofdpersonage in dit boek. Zij wordt bijgestaan door haar 6 oudere broers die zo verschillend als ze maar kunnen zijn. Ze komen uit Ierland.
Later in het verhaal komt zij Red tegen. Hij komt uit Engeland. In het begin heerst er grote wantrouwen tussen hem en Sorcha. Maar langzaam beginnen ze elkaar te begrijpen. Red wordt bijgestaan door twee goede vrienden, Ben en John. Terug in Engeland komen zijn moeder en de vrouw van John ook in beeld.
Dat zijn zo beetje de belangrijkste personages. Er is nog een belangrijke personage ondanks haar kleine rol in het verhaal. Vrouwe Oonagh is juist degene die het familie uitelkaar haalt door haar toverkunst. Verder komen aardig wat personages voorbij, maar hun rollen zijn klein.

Mijn mening / conclusie
Ik moet bekennen dat ik dit boek met regelmaat heb herlezen. Ik blijf ervan genieten. Het magische verweven met de werkelijkheid. Wat als er nou meer is dan wat we zien.
Ik vind het een heerlijk verhaal om jezelf in te verliezen en je wilt dolgraag met Sorcha mee op weg. Omdat je wilt weten, gaat het haar lukken om haar broers weer terug te halen? Hoe loopt het af tussen haar en Red? Komt het weer goed?
Het verhaal leest gemakkelijk weg. De auteur heeft een talent om heel beeldend te schrijven, je ziet gewoon voor je hoe het eruit ziet, hoe het voelt.
Sorcha is een levend persoon voor mij, vervuld met allerlei emoties. Het boek is geschreven in de ik-vorm. Dus je ervaart haar emoties en wat zij ziet en ervaart bij de anderen. Zij is bepalend wat je leert over andere mensen. Het kan een beperking zijn in het verhaal, maar in dit geval niet.
Wel kan het misschien voor sommige al die personages overweldigend zijn, maar je leer ze toch langzaam kennen.
Is een aanrader voor iedereen die van Ierse mythes, legendes, magie, fantasy houdt.

5/5

©Plien 2012

3 thoughts on “Recensie: ‘Dochter van het woud’ van Juliet Marillier

  1. Het is natuurlijk anders, maar het doet me denken aan de Nevelen van Avalon, van Marion Bradley, en de boeken die daarna komen. Het traditionele geloof versus het oprukkende Christendom is zo’n thema dat daar een rol in speelt. Maar ook de Arthurlegende gezien door de ogen van vrouwen.
    Dit boek lijkt me inderdaad heel verslavend. Ik herken dat. Je kan in zo’n boek helemaal verdwalen en je leest, je leest, je leest… je kunt gewoon niet ophouden. Nou, dan is het wel een geslaagd boek.🙂

  2. Klopt, het heeft wel wat weg van Nevelen van Avalon. Maar toch is het weer anders.
    Is ook verslavend, ik ben nu met deel twee bezig. En is zeker geslaagde boek😀

  3. Pingback: Boekenupdate V | Plien

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s