Australië op blote voeten van Marlo Morgan

Achterkant:
“Marlo Morgan krijgt een unieke kans een buitengewone reis te maken, waarmee een levenslange wens in vervulling gaat. Ze gaat in op wat een onschuldige uitnodiging voor een feest lunch lijkt te zijn, maar wat uitmondt in een trektocht van drie maanden op blote voeten door het meest ontoegankelijke deel van Australië

Met een groep van z’n 60 Aboriginals gaat Marlo op walkabout, een trektocht zonder een van tevoren vastgesteld doel en zonder tijdslimiet. Al haar aardse bezittingen moet ze afgeven. Als bescherming tegen de brandende zon krijgt ze niet meer dan een simpele lap om zich heen. Het eten bestaat voornamelijk uit larven, rupsen en andere insecten. Ondanks haar onervarenheid wordt ze na een paar weken aangewezen als leidster van de groep. Prompt moet de groep, die zonder bagage reist, het dagenlang zonder voedsel of water stellen. ..

De Aboriginals beschouwen zichzelf als oermensen en zien westerlingen als afwijkingen, ‘mutanten’. Marlo ontdekt tijdens de tocht dat deze benaming heel toepasselijk is. Ook begint ze te begrijpen waarom de Aboriginals bewust niet in de westerse samenleving willen integreren. Ze krijgt van deze fascinerende en zwijgzame mensen een ontroerende en inspirerende boodschap mee. Voor alle ‘mutanten’…”

Ik heb dit boek al eerder gelezen. Nadat ik gelezen heb, heb ik dit boek meteen gekocht om nooit mee te lezen. Denk dat het nu wel een jaar geleden is. Dus is het weer tijd om te lezen.
En net als toen kom ik weer tot bepaalde inzichten.

“Vergeet de pijn.”
“Leer pijn te verdragen. Richt je aandacht op iets anders.”
“Wanneer de geest soepel wordt, worden de spieren soepel. Geen pijn, niet meer.”
Ik heb fibromyalgie oftewel weke-dele-reuma oftewel een vorm van chronisch pijn syndroom. Ik weet uit ervaring dat het inderdaad zo werkt. Je leert met pijn om te gaan, het wordt een deel van je. Je leert vanzelf aandacht op andere dingen te richten en in mijn geval is vooral richten op lezen.
Ook Marlo komt tot die inzicht. Zij werkt met patiënten die pijn lijden en zij zegt hetzelfde. Maar nu ervaart zij zelf veel pijn die maar niet weggaat en beseft dat het niet altijd makkelijk is om je aandacht op iets anders te vestigen als pijn heftig aanwezig is.
Ik heb als onderzoeker vanuit patiëntperspectief mee gewerkt aan divers onderzoeken op psychologisch gebied in relatie tot lichamelijke klachten. Dat laatste citaat klopt niet helemaal ,maar je hebt wel minder pijn als je geest tot rust is gekomen, vrede hebt met wat je kunt en niet meer denkt aan wat je niet meer kan doen.

Door veel interessante gebeurtenissen komt naar voren in dit boek en maakt ook heel duidelijk dat toeval niet bestaat.

Je leert ook een kleine beetje over de geschiedenis van de Aboriginals en blijkt dat de manier waarop de Australiërs over hun dachten hetzelfde is als hoe Amerikanen over Indianen denken.  Alleen omdat ze andere leefstijl hebben de blanken van toen. Beiden leven volgens de regels van de natuur, moeder Aarde, respect hebben. Dat zijn de blanken kwijtgeraakt door te focussen op bezit, macht. En eigenlijk is het nog niets veranderd!

Je wilt bijna de Aboriginals tovenaren noemen maar dat zijn ze niet. Ze hebben simpelweg behouden wat wij vergeten zijn, talenten die vanbinnen in je zit. Je kunt zesde zintuig noemen. Maar ze voelen dicht bij moeder Aarde, respecteren haar, horen haar en hebben respect voor elk levend wezen op aarde. En ze denken ook dat alles met een reden is.
Ze hebben sterke ontwikkelde mentale geest. Ze praten vooral op mentaal niveau met elkaar.
Elke ochtend vragen ze of een dier bereid is om zichzelf te offeren om hun maaltijd te zijn. Ze danken het dier voor de opoffering en zo is het met alles. Je moet het voelen, geloven en één zijn.
Ondanks hun zware bestaan en keuze van leven zijn ze nauwelijks ziek, vergeleken met ons. En hun genezende kracht is echt genezend, maar is alleen genezend als ze samen werken in geest.
Ook mooi voorbeeld is: een meisje uit de stam vindt een prachtige bloem, haar sieraad van die dag. Hele stam complimenteert haar de hele dag. ’s Avonds legt zij de bloem neer op de grond en bedankt de bloem voor bijdrage aan haar mooie dag en dat zij die dag mooi mocht voelen. En loopt weg. Want het is opgeslagen in haar geheugen. Dat is haar juweel geweest op die dag. Maar hecht geen waarde aan de bloem zelf maar aan haar herinneringen, aan haar gevoel van die dag.
Is duidelijk wij op ander manier waarde hechten aan bepaalde dingen. En als ik zo lees is hun manier van hechtten mooier, echter dan wij hechten aan onze dingen.

En zo zijn er meer van dat soort voorbeelden en is goede reflectie naar onze manier van leven. Die van hun is puur en één met natuur. Waarderen wat het natuur hun geeft en neemt. Zo is het leven!
Maar ook kom ik dingen tegen waarvan ik denk, ja dat klopt en zo denk ik al.

Mooie citaten:
“Het mens heeft het zo druk met het zijn dat hij geen wezen wordt.”
“De stamleden denken dat iemand alleen iets in zichzelf kan veranderen als hij dat echt wil, en dat iedereen het vermogen bezit om alles aan zijn eigen persoonlijkheid te kunnen veranderen wat hij wil.”
“Een musicus draagt zijn muziek in zich mee. Hij heeft geen bepaald instrument nodig, hij ìs de muziek.”

Zo zijn er nog veel citaten dat mij aanspreekt. Ik merk wel dat ik al over bepaalde dingen hetzelfde denken als zij. Mede doordat ik heb moeten leren te leven met beperkingen leer ik vanzelf anders te denken en te staan in het leven.

Er is alleen één ding wat tegenstrijdig is in wat ze zeggen. Ze oordelen niet en toch oordelen ze! Het Oude Volk is blij dat Marlo steeds meer op hun lijkt behalve haar ogen. Zij oordelen ook dat wij eigenlijk niet goed leven. Ook al zeggen zij dat ze ons respecteren en dat doen ze ook, alleen ze oordelen wel. Want ergens in hun ogen is ons leven niet goed. Zo behoren wij niet leven, wij zijn contact kwijtgeraakt met de natuur, wat klopt maar zo is het gelopen en gegaan. Zij oordelen over ons zoals wij over hun oordelen. Meeste van ons zullen denken, hoe kan je gewoon het droge landschap inlopen met niets en hopend dat het natuur vriendelijk genoeg is je wat te geven als je daarom vraagt.

Maar het is echt een heel inspirerend, leerzaam boek. Echt een aanrader voor zelfreflectie en kijken hoe je in het leven staat.

5/5

One thought on “Australië op blote voeten van Marlo Morgan

  1. Pingback: Dag 10: Boek dat je leven veranderde « Met mijn neus in een boek

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s