De boekendief van Markus Zusak

Ik heb deze bericht gewist in plaats van een ander bericht… Ik weet het, lekker slim, dus plaats ik weer even opnieuw!

Ik heb al veel over dit boek gehoord, maar nooit eigenlijk echt op het lijst gezet om te lezen. Maar ik heb me net bij een Engelse online boekenclub aangemeld. En laat dit nou toevallig het boek zijn waar ze mee beginnen voor mij. Oké, toeval bestaat niet ;).

Toen ik met het boek ben begonnen, moet ik wel even wennen aan de stijl. Maar daar raak ik al heel snel aan gewend. Wel heb ik even de gedachte gehad in het begin, wat is nou zo goed aan dit boek? Maar gaandeweg ben ik helemaal verloren in het verhaal dat de Dood vertelt. Heel indrukwekkend boek en ook interessant om het verhaal nu van de ander kant te lezen. We kennen tig verhalen van mensen die de Tweede Wereldoorlog hebben meegemaakt maar heel weinig van mensen uit Duitsland. Gewoon vanuit hun perspectief te bekijken, te lezen. Hoe gaat het in zo dorpje aan toe, hun confrontatie met de joden, hun eigen manier verzet tegen Duitsland, tegen Führer. Heel interessant om dat te lezen.

Wat aparte aan dit boek is dat het verteld wordt door de Dood. Door de manier waarop hij het verteld wil ik nog wel eens vergeten dat het de Dood is die het vertelt. In dit boek komt de Dood over als heel menselijk iemand.
“Ik zal je ziel in mijn armen houden. Achter mij zal een kleur zichtbaar zijn. Ik zal je zachtjes wegdragen.”
Warm, veilig gevoel geeft de Dood je dan.
Ook maakt de verteller de Dood graag gebruik van kleurspelingen.
“Het was laat in de middag, grijs en schitterend, maar het enige licht dat door het raam in de kamer viel was grauw. Meer kwam er niet door de gordijnen heen. Als je optimistisch van aard bent, moet je maar denken dat het bronskleurig was.”
Hier een zin waardoor de Dood heel menselijke uiterlijk krijgt in mijn hoofd, “Zelfs de Dood heeft een hart.” Je leest ook dat de Dood eigenlijk soms zielen meeneemt met tegenzin en niets begrijpt van de waanzin van Hitler en waarom er zovele daarin meegaan.
Wat mij best geraakt heeft en de Dood een mens wordt in mijn ogen is dat stukje in het hoofdstuk “Dagboek van de Dood: de Parijzenaars”. Je ziet gewoon voor je hoe mensen proberen te vluchten uit de gaskamers en dergelijk. De Dood wordt heel menselijk.

De Dood vertelt het verhaal van Liesel, de boekendief. De naam die door Liesel haar beste vriend Rudy wordt gegeven. Liesel woont bij haar pleegouders, die zij vader en moeder is gaan noemen. Elke toont op zijn of haar manier liefde aan Liesel. Maar ook komt een jood Max bij hun onderduiken en in die tijdsbestek dat hij bij hun is ontstaat een bijzondere vriendschap tussen Liesel en Max. Het belangrijkste onderdeel van hun vriendschap was woorden.
Ook is er een stuk dat een indruk heeft gemaakt op me, het eerste keer dat de joden door hun straten moesten marcheren naar een kamp.
“De gekwelde gezichten van uitgeputte mannen en vrouwen keken hen aan, niet zozeer smekend om hulp – daarvoor waren ze al te ver heen – maar om een verklaring. Gewoon iets om hun verwarring te verzachten”.
“Liesel zag het allemaal aan en was ervan overtuigd dat dit wel de meest beklagenswaardige zielen ter wereld moesten zijn. Dat is ook wat ze over hen schreef. Hun holle gezichten waren vertrokken van pijn. De honger vrat aan hen en sommigen keken naar de grond om de mensen langs de kant van de weg niet in de ogen te hoeven kijken. Sommigen wierpen om hulp zoekende blikken naar diegenen die waren gekomen om getuige te zijn van hun vernedering, deze inleiding tot hun dood. Anderen smeekten iemand, wie dan ook, naar voren te komen en hen op te vangen in hun armen.

Niemand deed het.”
Verderop in het boek deed iemand het uiteindelijk wel.

Kortom, is een heel indrukwekkend boek. De schrijver Markus Zusak heeft de Dood heel menselijk gemaakt, eigenlijk je hoeft je niet bang te zijn voor de Dood. In het Engels heet dit boek the book thief. Het is een aanrader!!! Dit boek is zeker 5 sterren waard.

Advertenties

4 thoughts on “De boekendief van Markus Zusak

  1. Klopt, heel apart. Ik moest even aan wennen maar toen ik eenmaal aan gewend was, wist ik niet hoe snel ik moest doorlezen 😉

  2. Pingback: Recensie: Markus Zusak - De boekendief | Ranking the Books

  3. Pingback: Literaire Wereldrondreis: A… « Nou, nou, Plien!!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s