Alweer…

En weer is mij niet gelukt om zonder boeken naar huis te gaan.
Ik moest gisteren naar bibliotheek om boeken terug te brengen en tja… Ik kom met vier boeken thuis, waarom? Terwijl ik nog een boek heb van mijn zus en er is een recensie-exemplaar onderweg en toch haal ik weer vier boeken! SAMSUNGLustrum van Robert Harris is deel twee. Ik heb zelf Imperium twee keer gelezen en zie dat dit deel twee is. Tja, meenemen. Drood van Dan Simons is een fantasy verhaal over de laatste vijf jaar van Charles Dickens zijn leven. Bovenste boek is De Klokkenluider van Notre Dame van Victor Hugo.

Ach, ik kom mijn dagen wel door. Nog nooit heb ik zoveel boeken gehaald als de laatste maanden. Ik denk dat het toch ligt aan het naam waar de bibliotheek gevestigd is, Chocoladefabriek!

Ik wens jullie allemaal heel fijn weekend!

©Plien 2014

 

Recensie ‘Onder de oppervlakte’ van Sam Hayes

onder de oppervlakteTitel: Onder de oppervlakte
Oorspronkelijke titel: Tell Tale
Auteur: Sam Hayes
Vertaald door: Ineke van Bronswijk
ISBN: 978 90 225 5985 7
Genre: Psychologisch thriller
Uitgever: De Boekerij bv
Uitgave: Paperback, 399 pagina’s

Op achterkant
Een vrouw staat op een brug. Over een paar seconden zal ze springen, meer dan zestig meter de diepte in. Wie is ze? En waarom wil ze zich van het leven beroven?

De achtjarige Ava woont in een tehuis en wacht op haar vader. Maar diep in haar hart weet ze dat hij niet zal komen. Het tehuis is een plaats van duistere schaduwen en angstig gefluister. Geen van de kinderen durft zich hardop te spreken over wat daar plaatsvindt.

Tot de waarheid aan het licht komt en de levens van de vrouw en het meisje op schokkende wijze met elkaar verbonden blijken…

Mijn mening
Een boek dat ik moeilijk weg kon leggen!

Er waren drie hoofdpersonages en vanaf het begin hadden ze mij vastgehouden, wat hadden die drie met elkaar gemeen? Langzaam werd het beeld duidelijk. Er  werd langzaam naar toe gewerkt en juist daarom bleef ik maar lezen.

Ava moest al jong volwassen worden. Moeder overleden, dronken vader. Er waren zelfs dagen dat zij niet naar school kondoor hem. En hoe verlangend zij dan naar buiten keek. Auteur schreef dat heel beeldend en ik voelde dan ook medelijden.

‘Als ik mijn vader niet in beweging te krijgen was en ik niet naar buiten kon, plantte ik mijn ellebogen op de vensterbanken en keek met mijn kind op mijn handen naar de kinderen met hun lunchtrommeltjes die lachend onderweg waren naar school.’

En toen kwam er een verrassend plottwist. Dat had ik niet zien aankomen. Daardoor kreeg ik bijna de behoefte om nog een keer te lezen. Want ik vroeg mij af, hoe had ik dat over het hoofd kunnen lezen!

Wel had ik moeite om te switchen tussen drie personages. Vooral om twee van de drie personages in ik-vorm werd geschreven en derde personage vanuit tweede persoonsvorm. Het was af en toe verwarrend, maar uiteindelijk kwam alles tot één geheel.

Kortom, een intrigerend en verrassend boek.

©Plien 2014

Recensie ‘Illusie’ van Andrew Mayne

illusieTitel: Illusie
Oorspronkelijke titel: Angel Killer
Auteur: Andrew Mayne
Vertaald door: Karst Dalmijn
ISBN: 978 90 6109 107 9
Genre: Thriller
Uitgever: uitgeverij De Crime Compagnie
Uitgave: Paperback, 335 pagina’s

Recensie exemplaar ontvangen van De Crime Compagnie

Op achterkant
Een tienermeisje kruipt negen maanden na haar dood, onaangetast door de tijd, uit haar graf.
Een levenloze engel valt ongeschonden uit de lucht midden op Times Square in New York.
Deze en andere onverklaarbare moorden zijn het werk van een seriemoordenaar die al gauw bekend komt te staan als de Tovenaar.

De mooie Jessica Blackwood gaf haar carrière als illusionist op na een traumatische gebeurtenis en slijt nu haar dagen als FBI-agent achter haar bureau. Daar komt verandering in als er zulke bizarre moorden worden gepleegd dat er iets bovennatuurlijks in het spel lijkt te zijn.
Jessica is, als telg uit een oud illusionistengeslacht, de enige die deze seriemoordenaar lijkt te kunnen stoppen. Maar lukt het Jessica de moordenaar te ontmaskeren voordat zij zelf het doelwit van zijn kunsten wordt?

Mijn mening
Intrigerend boek. Vooral doordat de auteur je een kijkje laat nemen in zijn wereld. Hij geeft je inzicht in hoe een truc werkt. Ook al is dit fictief, maar het is wel een wereld die de auteur kent, omdat hij zelf een illusionist is.

Maar ook, hoe los je een moord op die niet logisch is. Zoals het meisje dat al maanden dood is en vervolgens plotseling half uit haar graf kruipt. Volgens het onderzoek blijkt dat zij geen dag dood is. Onverklaarbaar! En zo komen meer dingen die onverklaarbaar lijken totdat Jessica het uitlegt. En daarnaast wordt er goed gebruik gemaakt van de hedendaagse technologie.

Ook de FBI heeft last van al die administratieve rompenslomp die wij dagelijks tegenkomen.

‘Om de paar maanden ligt er een nieuw formulier omdat een manager heeft besloten dat alles beter wordt als we allemaal gewoon tien minuten extra besteden om het in te vullen, waarbij hij voorbijgaat aan het feit dat honderd genieën hem voorgingen met een formulier dat net even anders was.’

Wel vind ik in het begin de personages wat vlak. Later begint Jessica wat meer diepgang te krijgen en toen pas begon ik echt door te lezen. Je wilt gewoon dat zij die Tovenaar te pakken krijgt. Beangstigend idee dat zo iemand rondloopt en juist door de manier waarop hij moorden pleegt en een eigen fanclub krijgt. Mensen veroordelen de moorden maar bewonderen hem om de manier waarop het gepleegd is.

Waar ik me wel nu en dan aan stoor was het gebruik van Engelse woorden. Ik heb liever dat ze alle woorden hebben vertaald.

‘Dat kun je niet plannen. En hier komen we bij het tweede ding waar je als goochelaar op hoopt: opportunity.’

Ik heb uiteindelijk erg genoten van dit mysterie. Ik denk dat je juist zelf een goochelaar moet zijn om zoiets te kunnen schrijven. De spanning is goed en het leest gemakkelijk.

©Plien 2014

Opgegeven boek ‘Psyche’ van Paul Claes

Helaas bestaan er ook boeken waar ik gewoonweg niet door kom. Of verkeerde psychetiming om te lezen of het boeit mij gewoon niet. Hoewel ik erg van boeken houd over oud-Rome vond ik deze droog en saai. Dus ik heb besloten het boek maar terug te brengen naar de bieb.

Maar ik vind het altijd moeilijk om een boek weg te leggen. Ik houd er niet van om boeken niet uit te kunnen lezen maar als het een strijd gaat worden en met tegenzin ga lezen, tja… Dan kan ik maar beter mee stoppen.

Hebben jullie dat ook, je begint aan een boek en toch boeit het je niet. Dus wat doe je, leg je weg of wil je toch tot het eind doorlezen?

Recensie ‘Het Drakenmeisje, 1-de erfenis van Thuban’ van Licia Troisi

het drakenmeisjeTitel: Het Drakenmeisje- deel 1 De erfenis van Thurban
Oorspronkelijke titel: La Ragazza Drago – Léredotá di Thurban
Auteur: Licia Troisi
Vertaald door: Tradurosa
ISBN: 978 90 7834 539 8
Genre: Young adult / fantasy
Uitgever: Baeckens Books
Uitgave: Hardcover, 347 pagina’s

Op achterkant
Langzaam opende Sofia haar ogen en keek onder haar voeten. Ze vloog. Haar vleugels sloegen in de lucht en onder haar tekende zich het labyrint van de ruïnes af. Ze kon niet geloven. Ze keek opzij en zag haar vleugels. Ze voelde hen, zoals ze haar armen en bene voelde en ze merkte het vlies tussen haar klauwen op. Ze staarde hen aan: ze waren echt, stevig. En reusachtig. De vleugels van Thurban.

Mijn mening
Leuk boek. Ik heb met plezier gelezen. Het is geen topboek, maar wel lekker even voor tussendoor. Het boek leest gemakkelijk weg. Je hoeft hier niet heel erg veel bij na te denken.

Personages zijn leuk maar de meest blijft redelijk oppervlakkig. Sofia en Lidja hadden redelijk wat diepgang maar ik vond dat de slechteriken meer diepgang hadden.
Wel vond ik heerlijk om te lezen dat Sofia geen held is en ook haar angsten heeft. En er voor moet vechten om die te overwinnen.

‘Het was het eindeloze gevecht tegen zichzelf en haar angsten, een oorlog zonder einde.’

Wel schrijft Licia Troisi heel beeldend. Ik kan dingen gemakkelijk voor mijn geest halen.

‘Een afgegraven en smalle straat die, omgeven door arend en overwoekerd door slingerplanten die aan de takken van de bomen hingen, zich voor hen afwikkelde als een draad die net door het midden van het bos gespannen was.’

Dit was deel 1 en ik zal zeker het vervolg willen lezen. Het was ontspannend om te lezen.

©Plien 2014

Recensie “De bibliothecaresse van Auschwitz” geschreven door Antonio Iturbe

bibliothecaresse van Auschwitz

  • Titel: De Bibliothecaresse van Auschwitz
  • Oorspronkelijke titel: La bibliothecaria de Auschwitz
  • Auteur: Antonio Iturbe
  • Vertaald door: Joke Mayer
  • ISBN: 978 90 225 6643 5
  • Genre: Biografische Oorlogsroman
  • Uitgever: Boekerij
  • Uitgave: Paperback,  413 pagina’s

 

Beschrijving achterflap

In concentratiekamp Auschwitz is pal onder de ogen van de nazi’s in het geheim een schooltje opgezet. Daar waar boeken streng verboden zijn, verbergt de veertienjarige Dita onder haar jurk de kleinste en meest clandestiene bibliotheek die ooit heeft bestaan. De acht boeken worden door haar en de andere kampgenoten gekoesterd als schatten. Dita geeft niet op en verliest nooit de wil om te leven. De verhalen voeren haar mee naar een andere wereld.

 

Mijn “beleving”van dit boek

Het feit dat zo’n jong meisje, in zo’n ellendige plaats deze taak op zich nam sprak mij enorm aan.  We kennen allemaal de verhalen van de mensen die de vernietigingskampen hebben overleefd wel. Je kan je dus goed voorstellen dat iemand de wil om te leven verliest en al helemaal niet aan zo’n gevaarlijke taak wil voldoen.

We volgen het verhaal van de Tsjechische Dita, die tot haar negende een zorgeloos leven leidt met haar ouders in Praag.  Nadat de nazi’s Praag binnenvallen in 1939 moeten zij en haar ouders noodgedwongen een aantal keer verhuizen om vervolgens in de Joodse getto Theresienstadt terecht te komen.

Uiteindelijk belandt ze op haar veertiende , samen met haar ouders in Auschwitz-Birkenau. Ze werden niet direct naar de gaskamers gebracht, maar kwamen in het “familiekamp”terecht.    Haar ouders worden daar te werk gesteld en Dita krijgt bij toeval een baantje als assistente in Barak 31, de kinderbarak.        Onder leiding van de charismatische Fredy Hirsch worden de kinderen bezig gehouden met spelletjes en zang. Zonder dat de nazi’s het weten worden de kinderen ook onderwezen in taal, rekenen, geschiedenis en aardrijkskunde.  Er zijn zelfs acht boeken in de omloop om te helpen bij het les geven.

Dita werpt zichzelf op als bibliothecaresse en verzorgt de boeken met veel liefde en aandacht.                                                                                                                                             De zeer uiteenlopende boeken geven de kinderen de kans om even aan de gruwelijke plek waar ze verblijven te ontsnappen.

Al snel stort dit “veilige”wereldje ook in. Het blijkt dat het familiekamp was opgezet om de waarnemers van het Rode Kruis te misleiden. Zodra bleek dat het Rode Kruis niet op controle zou komen werden ruim 4000 mensen uit het familiekamp alsnog naar de gaskamers gestuurd.

 

De heftige emoties, angst, wanhoop maar ook de kracht en de wil om te overleven komen goed naar voren.                                                                                               Ik vond het moeilijk om dit boek van me af te schudden en heb er nog dagen over nagedacht. De vernedering en mensonterende praktijken…….Het is choquerend dat de ene mens de andere mens dat aan kan doen. En waarom?  Wanneer je onze huid wegdenkt zijn we van binnen allemaal hetzelfde, ons bloed heeft dezelfde kleur dus zijn we gelijk!     Laten we dit nooit vergeten, ook in deze tijd niet. Laten we elkaar gewoon met respect behandelen, dit soort praktijken mogen zich gewoon nooit meer herhalen!

Kortom een zeer indrukwekkend boek!

©Nadia 2014

Recensie ‘Doelwit’ van Linda Jansma

doelwitTitel: Doelwit
Auteur: Linda Jansma
ISBN: 978 90 6109 119 2
Genre: Thriller
Uitgever: uitgeverij De Crime Compagnie
Uitgave: Paperback, 384 pagina’s

Recensie exemplaar ontvangen van De Crime Compagnie.

Op achterkant
Drie jaar geleden zijn Judi en Leila gevlucht en ondergedoken in Amsterdam, om aan de dodelijke eerwraak van Leila’s familie te ontkomen. Maar als Leila zwaargewond in het ziekenhuis belandt en haar zoontje Cem spoorloos verdwijnt, lijkt het erop dat hun verblijfplaats is achterhaald. Wanhopig probeert Judi Cem terug te vinden. Maar hierbij onderschat ze de moordlust van de persoon die koste wat kost wraak wil nemen.

Mijn mening
Wat een boek!!!
Wat heb ik een moeite gehad om dit boek weg te leggen.

Heel interessant om te lezen over eerwraak en hoever mensen kunnen gaan. Alleen heb ik het idee dat vrouwen en meisjes in die cultuur veel strenger worden gestraft voor dezelfde misdaad dan de mannen. Door dit boek besefte ik hoe weinig ik hiervan weet en wat er allemaal achter die gesloten deuren en ramen afspeelt. Dan ben ik dankbaar voor het leven waar ik mezelf mag zijn en leven zoals ik wil leven.

Het verbaast mij dat ouders dat toelaten. Ik begrijp dat een moeder zich vaak machteloos voelt en niet beter weet. Maar dat de vader toelaat dat zijn zoon zijn dochter mishandelt! Is dat de gemakkelijke manier voor een vader om zijn handen niet vies te maken? Noem je dat opvoeden?

‘Dit keer grijpt hij me bij mijn haren en trekt mijn hoofd achterover, zodat ik recht in zijn fonkelende ogen moet kijken.’
‘Vanuit mijn ooghoeken zie ik mijn broertjes en mijn zusje Najima naast mijn moeder op de bank zitten. Ze kijken toe wat Tarik doet, zonder te bewegen. Niet voor het eerst. En vast ook niet voor het laatst. Ze weten het niet beter.’
‘Mijn blik schiet naar mijn moeder, maar zij doet niets. Ze zit kaarsrecht op de bank, haar gezicht afgewend.’

Maar waar ik ook verbaasd over was dat de overige mannelijke leden die zo soort misdaad hebben begaan hun minderjarige neefje, broertje voor de misdaad op laat draaien omdat hij een lagere straf krijgt.

‘Omdat hij minderjarig is. Hij krijgt een veel lagere straf dan iemand die volwassen is. Bovendien is hij geen kostwinner van de familie. Hij is niet belangrijk.’

Dus die minderjarige is NIET belangrijk, schokkend!

Het verleden en heden lopen mooi in elkaar over. Soms kan het heel storend werken, maar hier juist niet. Elke keer krijg je een blik uit het verleden om de situatie van nu beter te begrijpen. Heel mooi gedaan.

En wat het boek nog realistischer maakt is het feit dat niet iedereen het overleeft. Het is zoals het is en niet alle helden overleven.
De personages komen levensecht over. Niemand is perfect en doen dingen die misschien wettelijk niet altijd goedgekeurd kunnen worden. Daardoor blijf je lezen, ze houden je vast, je wilt weten hoe het afloopt.

©Plien 2014

cover van goodreads.com