Column: Boekverslaafde

Hoi, mijn naam is Paulien en ik ben verslaafd aan boeken!
Ik ben opgegroeid met boeken. Liefde voor lezen zit in de familie. Mijn opa had een gigantische verzameling boeken in diverse talen. En thuis waar ik opgegroeide, stond in de woonkamer altijd de kasten vol met boeken.

Ook in mijn slaapkamer stond een kast vol met boeken, later kasten. Mijn beste vriendin en ik speelden in die tijd graag bibliotheekje. Op een aantal boeken hadden wij net als in een echte bibliotheek A, B en C geplakt en dan zogenaamd af laten stempelen.
En weer komt een glimlach op mijn gezicht als ik hier over schrijf.
Mijn ouders vonden het belangrijk dat mijn zus en ik veel lazen. Om ervoor te zorgen dat wij geen grote taalachterstand zouden krijgen door onze gehoorprobleem. Zodoende zijn wij dus opgegroeid met liefde voor het lezen. Natuurlijk had ik een periode dat ik minder las en meer stripboeken ging lezen. Even wat anders.

De afgelopen jaren heb ik weer veel gelezen, sommige boeken lees ik bijna elk jaar weer opnieuw. Zoals Harry Potter (ik heb eerste drie delen al gelezen voor het een hype werd) en de serie Wallander van Henning Mankell. Langzaam maar gestaag groeit mijn boekenverzameling. Wel ben ik elk jaar gedwongen om toch weer mijn kasten na te lopen. Want door ruimtegebrek moet ik toch altijd weer afstand doen van enkele boeken en dat is soms zoooo moeilijk! Maar voorlopig hoef dat niet door de nieuwe indeling en dat ik aantal boeken boven heb staan.
Mijn probleem is dat ik niet van één bepaald genre houd maar van teveel genre. Daardoor heb ik wel eens van die momenten dat ik loop te dwalen van de ene boekenkast naar de ander. Ik weet dan niet wat ik eigenlijk wil lezen. Fantasy, thriller, Nederlandstalig, Engelstalig, jeugdboek, roman of toch maar weer opnieuw Harry Potter lezen tot ik eindelijk weet waar ik zin in heb. Echt, soms dat is een drama voor een boekennerd.

Ook zo’n bekende fenomeen van boekennerds is, als je een boek hebt uitgelezen en je plots beseft dat je eigenlijk nog niet klaar ben om afscheid te nemen van de geliefde personages. Maar het boek is uit, dus het leven gaat door! Echt, vreselijk!
Of gewoon, zit je eigenlijk te janken omdat er iemand dood is gegaan of dat er iets oneerlijks is gebeurd met jouw geliefde personages.
Tja, je kunt ook teveel meeleven!

Goed, ik ga weer verder met lezen!

©Plien 2013

Column: Lange leve digitale tijdperk!!

Wij kennen in onze geschiedenis een industriële revolutie. Alleen is de zwaarte van het werk en leven nu gemakkelijker dan toen, want nu in deze tijd maken wij een digitale revolutie mee. Maar net als toen, in de tijd dat de machines het werk overnamen waardoor er mensen op straat kwamen te staan, nemen de computers nu ons werk over en komen wij op de straat te staan.

Yep, dat is wat er is gebeurd op mijn werk. Half oktober hebben wij te horen gekregen dat mijn afdeling en nog twee andere functies per 1 november niet meer bestaan.

Leuk is dat niet, want wij hebben welwillend meegewerkt aan de vooruitgang, zoals het verbeteren van onze werkwijze en we zijn veel meer via de digitale weg gaan werken. En nu oogsten we wat we gezaaid hebben, want hierdoor is er minder werk voor ons. Maar wij hebben het helaas zo goed gedaan dat er nu drie functies worden samengevoegd tot één nieuwe functie. Dat betekent dat er zes mensen per 1 november geen werk meer hebben. Een rare gewaarwording, je functie is plots verdwenen. Het lijkt op een soort tovertruc, hocus pocus pats, en de functie is verdwenen!

Kortom het reorganisatieplan gaat in werking. Wij mogen op de nieuwe functie solliciteren maar…!!! Ja echt, er is een maar! Externe mensen kunnen er ook op solliciteren! Aan de ene kant begrijp ik het wel, ze willen de juiste mensen op de juiste plek hebben. Dus mensen die de kwaliteiten hebben voor de nieuwe functie. Want het is een pittige functie met breed werkgebied en je moet toch wel stressbestendig zijn. En van ons zessen is niet iedereen even geschikt voor de nieuwe functie.

Na overweging en overleg zijn wij overeengekomen dat ik niet geschikt ben voor de nieuwe functie. Simpelweg, mijn lijf kan de werkdruk en stress niet aan. Qua niveau zou ik het aankunnen, alleen mijn geliefde lijf zegt, doei! Dus voor mij gaat het reorganisatieplan inwerking. Afgelopen week ben ik daar erg mee bezig geweest. Want in mijn geval zit er nog haken en ogen aan, en dat heet WAO. Ik ben deels arbeidsongeschikt. Dat betekent dat het voor mij mogelijk is wat lastig wordt om werk te vinden die dat voor mij met beperkt aantal uren geschikt is.
Wanhoop niet, ik zie dit als een nieuwe levensfase, uitdaging en met nieuwe kansen. Wie weet wat er op mijn pad komt. Ik zou zeggen: bring it on!
Lang leve het digitale tijdperk!

©plien 2013

Flits update

Zoals jullie zien, worden nu aantal columns geplaatst. Het zijn oude columns die ik eerst op pagina’s had geplaatst. Ik merk toch dat ik gemakkelijker vind in bericht te plaatsen met categorie columns. Dus de komende dagen zullen veel voorbij zien komen tot ik up to date ben.

Verder heb ik mijn doel gehaald met lezen, meer dan 75 boeken gelezen. update
De stapel van bijna 5 meter nog te lezen boeken is al paar centimeters geslonken. Het gaat goede kant op.

Ik merk ook, nu ik even het verplichte leeswerk heb losgelaten dat ik mezelf de ruimte heb gegeven om ook over ander dingen te kunnen en mogen schrijven. Natuurlijk blijft het onderwerp boeken, het hoofdonderwerp.

Verder druk met studie bezig, behalve vandaag. Ik heb even vrije dag genomen. Ik vind dat ik dat verdiend heb na lange dag van gisteren.

©Plien 2014

Kill Bill

Ik had beide delen nog nooit gezien. Laatst was het op televisie en dus besloot ik het op te nemen. De afgelopen week had ik naar gekeken.

Tja… ik moet zeggen, het is toch wel een artistiek film ondanks al die bloederige gedoe. 11174192_800Eigenlijk bevat de film wel heel erg veel geweld! Maar het gevecht met zwaarden, de manier waarom ze bewogen leek op ballet. Het kwam erg artistiek over. En dan die prachtige beeldshots.

Ik ben eigenlijk verbaasd over mijzelf dat ik zo soort film artistiek vind. Ik ben eigenlijk geen fan van die soort films. Maar terwijl ik kijk naar deel 1 dacht ik plotseling, is toch wel, als je door al die geweld en bloed heen kijkt, een mooi film. En een intrigerend verhaallijn.

Al met al, een verrassend artistiek film.

Column: Was iedereen maar zoals ik

In de trein heb je van die stiltecoupés. Als boeknerd ben ik daar erg blij mee, want wanneer ik in mijn eentje met de trein reis, lees ik, lees ik en lees ik nog meer. Maar zo’n stiltecoupé is meestal heerlijk. Alleen bestaan er helaas mensen die het woord stilte/silence niet begrijpen. Het wordt nota bene in twee talen aangegeven. En dan heb je ook nog dat icoontje, vinger voor de mond. Ik neem aan dat de mensen toch niet zo achterlijk zijn en dat ze dat niet eens begrijpen. Daar hoef je niet eens Nederlands of Engels voor te kennen. Het is een heel logisch en volgens mij zelfs internationaal teken. Blijkbaar is het niet zo logisch als ik dacht.

Laatst zat ik in de trein en moest ik een reis van twee uur en een kwartier maken. Gelukkig hoefde ik niet over te stappen. Dus zat ik heerlijk in een stiltecoupé, pakte mijn boek en was weg van de wereld. Toen hoorde ik opeens gekwek, blabla, haha et cetera… . Ik moest mijzelf inhouden om niet op te staan en te vragen of ze een leesprobleem hadden. Ik ben een introvert type en die doen dat soort dingen niet. Die ergeren zich liever in de stilte dan zich te uiten en zeggen dat ze hun snaters dicht moeten houden. In nette bewoordingen natuurlijk. Ik kon er ook voor kiezen om mijn hoortoestellen uit te zetten. Alleen weigerde ik me aan te passen omdat ze gewoon stil moesten zijn in zo’n soort coupé!
Maar er stond wel iemand op. Alleen weet ik niet of die mevrouw ook iets had gezegd. Naar mijn mening was haar blik al genoeg, want het werd stil! Toen keek zij even rond, ik dacht toen, tja, met zo nog net geen dodelijke blik word je vanzelf wel stil.

Beste mensen, dat betekent ook niet bellen! Serieus!! In een stiltecoupe willen mensen stilte om rustig te kunnen werken of lekker te kunnen lezen. En het kan me niet schelen dat je dan door moet lopen om ergens te kunnen zitten waar je wel kan kletsen. Stiltecoupe is voor stilte! En wij hoeven niet elk stilte op te vullen met geluiden. Alleen jammer dat je dat niet tegen de trein kan zeggen. Conducteurs proberen zich er wel aan te houden, praten alleen zachtjes als het echt moet behalve bij binnenkomst ‘kaarten alstublieft!’ Maar als je geluk hebt, word je gewoon niet gecontroleerd! Dus geen storend element dat eigenlijk zijn werk moet doen, conducteurs!
Dus beste mensen, als jullie zo graag willen kletsen, let dan even op in welke coupé je binnenstapt. Je houdt wel rekening met een eerste klas coupé dus waarom niet met een stiltecoupé. Dan respecteer je je medemens die dolgraag in stilte rustig willen lezen, zoals ik!

Vast hartelijk dank!

©Plien 2013

Column: Dubbel feest!

Ik hoor jullie al denken: dubbel feest? waarom dubbel feest?
Tja, ten eerste, Banger Sisters bestaat nu drie jaar! Van harte gefeliciteerd! Dat betekent een groot feest. Drie jaar en ik moet eerlijk bekennen, ik had nog nooit van Banger Sisters (wel van de film) gehoord tot ik een aantal maanden geleden op Twitter er iets over las. En ik kan soms heel nieuwsgierig zijn. Dus ben ik gaan snuffelen op de website, erg leuk. Later zei iemand op Twitter dat ik mee moest doen aan hun gastcolumn, want volgens haar schrijf ik leuk en mijn stijl zou wel passen binnen het team. Zodoende ben ik dus bij Banger Sisters terecht gekomen. En nu bestaan zij drie jaar! Op naar de vijf jaar!

Ten tweede, ik ontving een mail van hen met de vraag of ik een vaste columniste wil worden! Wow! Wow! Echt?! Gosh!
Later in bed dacht ik: O jee! Met lichte paniek bedacht ik dat ik dan toch met enige regelmaat iets moet bedenken om over te schrijven. Wat heb ik nu me weer op de hals gehaald? En ik heb een saai leven, dus waar kan ik dan over schrijven? Maar goed, het is een eer dat mijn twee gastcolumns in de smaak zijn gevallen. En ik zal ook proberen gewoon in die trant door te gaan. Onderwerpen zullen vanzelf wel aan komen waaien, althans dat hoop ik.

Ik denk dat jullie nu wel begrijpen waarom het dubbel feest is.
Het klinkt misschien heel raar, maar als ik aan Banger Sisters denk, dan zie ik een klein meisje voor me met gouden krullende haren en een roze jurkje. Maar met ondeugende ogen en dat zij van blijdschap op en neer springt omdat zij jarig is. Ik weet het, raar! Mijn hersenen fantaseren er soms gewoon op los.
Ik ben wat volwassener, ik draag geen roze jurkjes en heb erg kort haar en zal niet op een neer springen, behalve in mijn gedachten dan.
Waar ik ook trots op ben: ik heb het niet eens meteen bekend gemaakt op Facebook! Hoewel die neiging erg groot was, maar de jarige Banger Sisters wilden pas op 30 augustus bekend maken dat ik een deel ga uitmaken van het team. Alleen enkele mensen weten het en die zijn op één hand te tellen.
Kortom, een dubbel feest!

Banger Sisters, van harte met je verjaardag en dat er nog vele jaren mogen komen!

©Plien 2013

Proefcolumn: Hittegolf slaat toe!

En ja hoor, is het weer zover, de hittegolf valt Nederland aan! Massaal gaan we naar het strand of zoeken verkoelingen bij meren. Een groep mensen vindt dit heerlijk en aanbidt deze hitte, een andere groep vindt het oké maar het mag wel wat minder. Dan heb je nog de derde groep die het liefst de winter zien terugkomen.

Ik pas meer bij de tweede groep. Het mag wel wat minder! Ik ben geen mens voor een tropische hitte. Geef mij maar 20-25 graden met een lekker windje. Het is ook nooit goed ;). Dit weer levert mij een probleem op met passende kleding. Ik ben namelijk een spijkerbroekenmens. En met dit weer is een spijkerbroek te warm, véél te warm. Dus moet ik een linnen broek aan doen. Op dat moment geeft zo’n linnen broek mij aan dat ik nieuwe moet kopen want hij is me te groot! Ja, ik weet het, dat is een goed teken alleen dat betekent shoppen. En dat met dit weer!! Daar heb ik nou net weer geen zin in. Yep, ik ben ook geen winkelenmens. De enige winkel waar ik wel heel graag binnenstap zijn boekwinkels. Dus tja… goed kijken welke broek ik nog aan kan doen.

Daarnaast draag ik graag lange broeken zodat ik namelijk op goede schoenen kan lopen die geen blaren opleveren. Want de hele weinige driekwartsbroeken die ik heb zijn of mijn pyjamabroeken of te nette broeken en daar past dus geen sportschoen onder. Alleen die leuke zomerschoentjes passen eronder. Juist die schoentjes leveren mij alleen maar ongemakken en blaren op. Aangezien ik in mijn pauzes vaak even een ommetje maak, heb ik goede schoenen nodig. Ik ben ook geen sandalen of slippertjes mens, behalve thuis en op vakantie. Maar ja… gezien het weer moet ik toch misschien overstappen naar sandalen en/of driekwartsbroek. Maar dan mogen mijn benen wel wat bruiner uitzien, naar mijn mening.

Wat wel het positieve van dit weer is, dat ik minder zin heb om uitgebreid te koken dus eet ik meer sla of bak ik snel een burgertje, broodje erbij en sla. Dus is het weer goed voor de lijn. Maar ja, dan kan ik beter wachten met nieuwe broeken kopen aangezien ik nog wat kilootjes kwijt wil. Want dan is het zonde van het geld om nieuwe broeken te kopen die ik maar misschien voor een maandje aan kan doen. Want, het Nederlandse weer kennende, lopen we misschien eind augustus weer in spijkerbroeken. En dan begint volgend jaar het hele ritueel weer opnieuw. Of juist niet, dan ben ik hopelijk zodanig afgevallen dat ik op mijn streefgewicht zit en dus geen probleem meer zal hebben in de zin van, zonde van het geld omdat het volgend jaar weer te groot is.

Ach, laten we alles positief benaderen, het is eindelijk zomer!

©Plien 2013